Zor Günlerde Kendimize Nasıl Alan Açarız?

Hepimizin yaşamında, içimizin sıkıştığı, nefesimizin daraldığı dönemler olur. Bu zamanlarda çoğu kişi ilk refleks olarak kendini zorlamayı, “devam etmeyi”, hiç durmamayı seçer. Oysa zorlandığımızı fark etmek ve bununla birlikte biraz geriye çekilmek, güçsüzlük değil; kendimize verdiğimiz değerin bir göstergesidir. İçsel yoğunluğumuz arttığında, birkaç dakikalık durmak bile zihnin toparlanmasına izin verir.

Kendimize alan açmak bazen çok sade davranışlarla mümkün olur. Bir odadan diğerine geçmek, telefonumuzu birkaç dakikalığına uzaklaştırmak, balkona çıkıp hava almak ya da sadece bulunduğumuz yerde gözleri kapatıp iki nefes almak… Bu küçük molalar duygularımızı bastırmaz; aksine onların karmaşasını yumuşatır. Kendimize alan açtığımız anlarda, “Şu an zorlanıyorum ama bu an geçecek” demeye başlarız.

Bu yaklaşım zamanla içsel esnekliği destekler. Zor günler hayatın içinde kaçınılmazdır, fakat bu anlarda kendimize eşlik edebilmek, toparlanma sürecinin en güçlü adımıdır. Herkesin alanı kendine özeldir; önemli olan bu ihtiyacı fark etmek ve ona kulak verebilmektir.